Uciekaj!

Byłam na siebie wściekła za to, że go tak podle potraktowałyśmy. Ale co innego mogłyśmy zrobić?

 "Spokojnie z nim porozmawiać" odezwał się głosik w mojej głowie. Wiedziałam, że to Gówienko chciało jeszcze bardziej mnie zezłościć, więc nic nie odpowiedziałam tylko podeszłam do wilka. 

- I co ja mam z tobą zrobić?- spytałam nie uzyskując odpowiedzi. 

 Sea i Seoma były na polowaniu, więc zostałam z nim na jakiś czas sama...

  Pod wpływem chwili połączyłam nasze Aury i zobaczyłam o czym śni. 

 Śnił o dzieciństwie, o swoich zabawach i popisach. 

  Uśmiechnęłam się w momencie kiedy pokazał małego smoka z Ognia. 

 Aż nie chciałam go budzić z takiego snu, ale wiedziałam, że dużo nie miałam czasu. 

 Szybko go zbudziłam i rozłączyłam Aury. 

- Co chcesz?- warknął stając na równe łapy.  Zjeżył futro i kłapnął zębiskami przed moim nosem, dając do zrozumienia, że sama go nie powalę. 

- Pogadać.- mruknęłam smutno, podkulając ogon. 

 Zbiłam go z tropu swoją uległością. 

- O czym?

- Chyba źle cię osądziłyśmy...- mruknęłam zerkając na niego z ukosa. 

- Chyba?

- Znaczy... Źle cię osądziłyśmy...- poprawiłam się. 

- Dlaczego tak nienawidzicie Wilków Mroku?- spytał nagle. 

- Nie wiem jak dziewczyny, ale ja...- zawahałam się na chwilę.

- Ty co?

- Mam złe wspomnienia związane z tą Watahą. 

- Rozumiem.- uciął temat. 

 Dziękowałam mu w duchu za to, że nie domagał się szczegółów. 

- Przepraszam cię.- przeprosiłam go odważając się spojrzeć w oczy. 

- Po prostu na przyszłość najpierw pomyślcie za nim coś zrobicie. 

- Dobrze... Lepiej odejdź.- mruknęłam czując zbliżające się wadery. 

- Co?- zbiłam go z tropu. 

- Uciekaj! Szybko!

 Chyba skapnął o co biega, bo zrobił to co kazałam. 

  Zniknął za ścianą lasu. 

 Po chwili na plaży pojawiły się Sea i Seoma.

- Gdzie Shanon?!- krzyknęły jednocześnie. 

- Nie wiem... Uciekł nim zdążyłam zareagować...- jęknęłam cicho.

- Wszystko w porządku. Złapiemy go.- powiedziały z przekonaniem. 

- Tak...- mruknęłam patrząc w stronę, gdzie ostatni raz go widziałam... Cieszyłam się, że uciekł... Dzięki temu był wolny...

Wiem, że słabe i w ogóle beznadziejne, ale wena opuściła mnie szybciej, niż zaczęłam pisać notkę. Pewnie są jakieś błędy, ale nie chce mi się jeszcze raz czytać. Przepraszam :( No to... Do 3 lipca!

AMBER